Eski kocasından dizgesel sertlik gören ve 3 yıl tutuklu kalan Yasemin Çakal’a İsviçre’de ‘politik oturum hakkı’ tanındı

0

Dizgesel sertlik görmüş olduğu eski kocası Özkan Kaymaklı’yı öldürmüş olduğu sebebi öne sürülerek 3 yıl tutuklu kaldıktan sonrasında “Meşru savunmada mazur görülebilecek hududu aşması sonucunda aksiyonu gerçekleştirildiği kabul edildiğinden, ceza verilmesine yer olmadığına” sonucu ile tahliye edilen Yasemin Çakal‘a İsviçre’de ‘politik oturum hakkı’ tanındı. 

 

 

Yasemin Çakal, İsviçre Göç Ofisi’ne sığınma talebinde bulunmuştu. Türkiye’de şiddete uğrayan ve senelerce mahpus yatan Çakal İstanbul Mukavelesi’nin yürürlülükte olduğu İsviçre’de bir sığınmacı kampında yaşıyordu. Feminist avukatlar isminde hesap, Yasemin Çakal hakkında sonucu Twitter’dan duyurdu. 

TIKLAYIN: Eski kocasından dizgesel sertlik gören Yasemin Çakal sığınmacı kampından yazdı: Tek bir odada oğlumla beraber kalıyoruz, mevtin olmadığı bir yaşam sürdürmek isterim

Çakal yaşadıklarını bu türlü anlatmıştı:

“Daha birkaç günlük evliyken sertlik görmeye başladım. Eski eşim fazlaca problemliydi, ne ararsanız vardı; şiddetin her türlüsünü yaşattı bana. Hakaret, dayak, işkence… Kapının önüne bile çıkmama müsaade etmiyordu. Kaç sefer hastanelik olduğumu hatırlamıyorum bile. Birinci hamileliğim gördüğüm ağır sertlik sebebiyle düşükle sonlandı. Vaka, birden fazla zaman polislerin “aile içi sorun”, “karı koca ortasına girilmez” kelamlarıyla daha polis karakolunda noktalanıyordu. Eğer hastanede uygun bir doktora denk gelirseniz durum değişebiliyor ya da muntazam bir polis, âlâ bir savcı…

Elbet düzgünlüğü aşan durumlar da olabiliyor; sözgelişi iki kez beni bıçaklaması suretiyle. Vefattan dönmüştüm. Hakim kararıyla kadın sığınma meskenine yerleştirildim. Eliniz kolunuz uzunsa ya da ailenizin devletle bağları güçlüyse olmayacak şeyler olabiliyor, abimin kadın sığınma meskenini öğrenmesi benzer biçimde… Cürüm işliyorlardı. Kadın sığınma konutlarının adresi kimselerle paylaşılmaz, paylaşılmamalı sadece ne yazık ki bu da bizim vatanımızda maddedeki suretiyle uygulanmıyor. Aslına bakarsak devlete itimadım yoktu, o vakadan sonrasında bu hissim pekişti.

Yedi gün sonrasında abim kadın sığınma konutundan beni gelip polis dostlarıyla bir arada aldı. Abim beni öldürebilirdi o gün. “Eğer kocan seni istiyor olmasaydı o gün öldürecektim” diyordu. Ailemin beni öldürmemesinin tek sebebi de bu. Eşimin “bulun Yasemin’i” demesi.

Eşim beni geri istiyordu zira takıntılıydı, vazgeçmiyordu. Tekraren şikayetçi oldum lakin her seferinde hür kaldı. Ne sığındığınız polis karakolu, ne şikayetinizi alan savcı o günlerde kadın cinayetlerini ciddiye almıyordu, gerçi bugün de değişik değil fakat o günler daha berbattı. Kadın cinayetlerini legalleştiren bir lisan bile kullanılıyordu. Bir kadın eşi tarafınca öldürülüyordu ve her insanın birinci cümlesi “kati aldatmıştır” ile başlayıp “kati bir şey yapmıştır” la noktalanıyordu. Meğer birçok kadın boşanmak istediği için öldürülüyor…

Mahallenin baskısı da eforu. Beşerler kadın hakkında fazlaca rahat cümleler kuruyor. Ayrılan, boşanan, meskeni terk etmek zorunda kalan, hatta öldürülen kadın hakkında bile konuşabiliyorlar. Onlar, sertlik cenderesinde, istemediği yaşamın içinde cebelleşen bir bayanın yaşadıklarında hisse sahibiler. Öldürülen yüzlerce kadın toplumun, mahalle baskısının sonucu o konutta yaşamaya devam ederken canından oluyor. Yalnızca boşanmış bir kadın görünmemek için birlikteliği istemeye istemeye devam ettiren bayanlar var. İşverenin, eşin, ailenin, toplumun, devletin, nereden geliyorsa sertlik, işte kabul etmemek gerekiyor. Ben de kabul etmek istemedim. Boşanmak isteğimi söylediğimde annem bana “gelinliğinle çıktın kefeninle dönersin” dedi. Ailemde zati ümit yoktu. Ne yaptıysam boşanamadım. Her günüm dayak her günüm azaptı.

Vaka gününe gelecek olursak zihnim güya bana o günü unutturmuş suretiyle. Tam olarak hatırlayamıyorum şu an, detaylar yitik. Eşim o gece konuta geç ve sarhoş gelmişti. Yeniden hakaret, bir yığın dayaktan sonrasında oğlumu ve beni odaya kilitledi. Oğlum karnı aç, ağlaya ağlaya kendinden geçti. Ben de kendi ağrımla sızımla uyuya kalmıştım. Sabah uyandığımda kapı açık oğlum yanımda yoktu. Evvel çocuğumu alıp gittiğini düşündüm.

Oğlum kucağında dışarıdan beraber geldiler. Daha kapıdan girer girmez bana “sen odadan niçin çıktın?” diye bağırmaya, vurmaya başladı. Evladı kucağından almak istedim, kapıyı kilitledi ve anahtarı dışarı attı. “Bu gün ölümüz çıkacak buradan” dedi. Üçümüzü de öldüreceğini söylüyordu. Yerdeydim, kendimi toparlamaya çalıştım. O sırada masadan yere düşen bıçak elime geçti, can havliyle saplamışım. Iyi mi oldu anlamadım. Şoktaydım, zati sonrasını en âlâ beni vaka yerinden almaya gelen polislerin sözü konu alıyor. “Vaka yerinde şoka girmiş bir kadın vardı, aldık ve polis merkezine getirdik.”

Tutuklandım ve cezaevi günlerim başladı. İsimli koğuşta kalıyordum lakin fikirlerim de aksiyonum de politikti. Bayana yönelik sertlik politikti ve her yerdeydi. Bunu feminizmi öğrenince fark ettim. Akla gelebilecek her türlü cürümden tutuklu, hükümlü yüzlerce kadın tanıdım, onları dinledim. Dinlediğim tüm bayanların öykülerinde istisnasız bir adamın görevi vardı. Diyebilirim ki her kadın bir adam yüzünden oradaydı. Feminist şuurumun gelişmesi de bu türlü başlamıştı. Bunlara bir de yargının eril zihniyeti, basının eril lisanı eklenince, bu denli yaşadığının üstüne feminist olmayacaksın da ne olacak!

Cezaevinden çıktıktan sonrasında fazlaca tehdit aldım. Polisler tarafınca, rahmetlinin ailesinden taraf, daima tehditler alıyordum. Kapımın önüne ismimin yazılı olduğu gömüt taşı bile bıraktılar. Polisler iş yerime geliyordu, tehdit ediyorlardı, aksiyonlara katıldığımda kenara çekip, “git konutunda otur, aksiyon hareket gezme” diyorlardı. Polis tacizi fazlaca fazla oldu. Bilhassa “ne işin var aksiyonlarda, siyasetle ne işin var” diyerek fazlaca rahatsız etme ettiler. Ben hiçbir zaman cevap vermedim onlara sadece yaptığımdan da geri durmadım. Ben çabamla zati ihtiyaç duyulan yanıtı veriyordum.

O günlerde hepimiz yurt dışına çıkmamı öneriyordu, lakin ben hiçbir zaman ülkeden ayrılmak istemedim. Dışarıya çıkmak için fazlaca uğraş verdim tekrardan çaba ederim diye düşünüyordum. Cezaevinden çıktıktan sonrasında iki yılda dışarda örnek problemlere direndim. Fakat o denli bir vaka oldu ki öteki baht bırakmadılar bana. Ülkeyi terk etmeden üç ay evvel oğlum bir atağa uğradı ve beyin kanaması geçirdi. Her kim yaptıysa, ki hala kimin yapmış olduğu bilinmiyor, yakalanamadı! O günden sonrasında işi bıraktım, oğlum güzelleşince de arkadaşlarımdan yardım istedim. Yeniden bir dayanışma ağıyla ülkeyi terk ettim. Yurt dışına çıkış yasağım yoktu, lakin tanınan bir yüz olmamdan kaynaklı büyük bir riskti. Bunu da başardım.

Artık İsviçre’de sığınmacı kampında tek bir odada oğlumla beraber kalıyoruz. Bundan sonrası için fazlaca bir beklentim yok, içinde mevtin olmadığı, korkmadan bir yaşam sürdürmek isterim. İstiyorum ki tek derdim oğlumun ödevleri olsun, çocuğumun buluğluk problemleriyle ilgileneyim, olağan ömrün içinde insanların meseleleri kadar sıkıntım olsun.”

 

kaynak : t24.com

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Bu web sitesi deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bununla iyi olduğunuzu varsayacağız, ancak isterseniz vazgeçebilirsiniz. Kabul etmek Mesajları Oku